Gdy człowiek szuka miłości poza Bogiem zagraża mu pokusa ubóstwienia przedmiotu swojej miłości. I wobec tego żąda od niego doskonałości. A każdy z nas ma swoje ograniczenia płynące z historii naszego życia i wrodzonych talentów.


Nasze odniesienie do Boga, by był w centrum naszych wyborów, napotyka w nas na realny opór. "Coś" w nas ów opór wywołuje i próbuje tak nas zdeterminować, byśmy to my sami pozostawali w centrum własnej uwagi. Postawienie w centrum Boga i naszego Stwórcy wydaje się nam wówczas jako zamach na ludzką wolność, autonomię i samowystarczalność. Dopiero zafascynowanie miłością Boga sprawia, że nie chce się używać rzeczy w taki sposób, by wytrącały z postawy czci i chwalenia Boga. Bycie stworzonym mówi zarówno o naszej radykalnej zależności od Stwórcy, jak i o Jego Boskiej miłości wobec nas. Tę prawdę o miłosnej zależności należy często rozważać. Mój Bóg zna doskonale nawet liczbę włosów na mojej głowie… i kocha mnie od zawsze, zanim się jeszcze urodziłam / urodziłem.


Współcześnie bardzo często mylnie – czasem nieświadomie – utożsamia się bliskość z pewnym rodzajem uzależnienia od drugiej osoby. Tymczasem zdolność do autentycznej bliskości, do prawdziwej miłości jest wprost proporcjonalna do wewnętrznej wolności. Im bardziej ktoś jest wolny wewnętrznie, tym bardziej umie kochać. Miłość to określony styl życia. Jesteśmy dziećmi Boga. Przede wszystkim Jemu mamy dawać odpowiedź.


Elżbieta Sujak, Jak kochać i być kochanym?