Wystąpił błąd
["SELECT ip,czas,nazwa FROM al.teraz WHERE czas < '1398248314';"]
[Can't open file: 'teraz.MYI' (errno: 145)]

Wystąpił błąd
["SELECT ip,czas,nazwa FROM al.teraz WHERE (ip='54.196.57.4' AND nazwa='lucja');"]
[Can't open file: 'teraz.MYI' (errno: 145)]

Wystąpił błąd
["INSERT INTO al.teraz (ip,czas,nazwa) VALUES ('54.196.57.4','1398250114','lucja');"]
[Can't open file: 'teraz.MYI' (errno: 145)]

Wystąpił błąd
["SELECT COUNT(*) FROM al.teraz WHERE nazwa='lucja';"]
[Can't open file: 'teraz.MYI' (errno: 145)]


 

Główna Anzelm Grun alleluja banery ból cykl DEON linki Lucja- o sobie moje artykuły Miłość npr niebieska linia płodność Przemiana o.Papczyński Przebaczenie psychologia-x M.Dziewiecki szukaj na stronie śmiałość terapeuta uczucia uzależnienia wpisy gości wpisz się Kontakt - lucjamaria@wp.pl


narzeczeństwo

duchowość

rozwój osobisty

dziecko

e-moc-je

socjologia

poradnictwo

nastolatki

kobieta

małżeństwo

mężczyzna

studia

roz-stanie

 


Autorytet nauczyciela

W rozmowie z nastolatkiem, jak w każdej rozmowie – musimy pamiętać, aby mówić z szacunkiem. Młodej osobie czasem wyrwie się słowa czy dwa, które może nas zranić, jeśli nie otoczymy się poczuciem dystansu i wyrozumiałości dla prób dorosłości. Podobnie jak nie gniewamy się na malucha, który ucząc się chodzić może w nas niechcąco uderzyć biegnąc w naszą stronę.

Dziecko, potrzebuje osoby dorosłej zdolnej przyjąć je takim, jakie ono jest w danej konkretnej fazie rozwoju. To nie znaczy, że nie możemy je obdarzyć zdrową krytyką, bez godzenia w poczucie wartości własnej dziecka.

„Nastolatek musi mieć świadomość ,że w danej chwili jesteśmy skupieni tylko na nim i jego sprawie. Unikajmy prowadzenia rozmów gdy dziecko siedzi a rodzić stoi np. w drzwiach lub prowadzenia rozmowy na odległość gdy rodzic przebywa w jednym pokoju a dziecko w drugim, dajemy wtedy niewerbalne komunikaty o wyższości jednej ze stron lub lekceważeniu.”

Nie wolno na każdy przejaw indywidualizmu dziecka reagować złością. Nie wolno też stosować przesadną krytyką zaproponowanego rozwiązania. Dobrze jest unikać stwierdzeń w stylu „Ty zawsze......” lub „Ty nigdy.....”„Ja w twoim wieku”. Dziecko to nie my, a czasy się zmieniają. Ciągłe wytykanie niedoskonałości prowadzi do frustracji i zaniżonej samooceny.

Sprawdza się metoda „hamburgera”: zanim wymienimy negatywną cechę powinnyśmy wymienić dwie pozytywne. Dziecko ma wtedy świadomość, że mimo jego niedoskonałości wciąż je akceptujemy i doceniamy.

Nastolatkowi łatwiej będzie zrozumieć nasze decyzje, jeśli podamy takie argumenty dla niego zrozumiałe. Pamiętajmy też o negocjacji.

Wychowawca może pozytywnie wpływać na swoich wychowanków, o ile uda się mu stać się autorytetem dla swoich podopiecznych. Nauczyciel najpierw sam musi być o-sobą, aby mógł kształtować osobowości swych wychowanków. Autorytet powinien być budowany na drodze dialogu, spotkania i uszanowania indywidualności.
Wychowawca, który chce zapewnić sobie autorytet, musi zachować pewien dystans między sobą a uczniem, uwarunkowany przewagą jego doświadczenia i wiedzy, jak również wynikający z funkcji nauczyciela. Nauczyciel, który pozwala na zbytnie spoufalanie się, niezbyt jest ceniony. Uczniowie mogą oczekiwać od wychowawcy zrozumienia, pomocy w rozwiązywaniu problemów, oparcia, którego wielu uczniom brakuje w środowisku rodzinnym.

„Autorytet w dziedzinie wychowania, a więc autorytet moralny jest czymś znacznie trudniejszym niż autorytet znawstwa czy umiejętności. W tej dziedzinie nie można mieć autorytetu: trzeba nim być.”
http://www.sp236gim61.neostrada.pl/publikacje/lidka5.htm
Bardzo ważnym aspektem w pracy dydaktyczno - wychowawczej nauczyciela jest osobisty kontakt z uczniami oraz wypracowanie sobie autorytetu.

”Każde dziecko podejmując naukę, przynosi swoje oczekiwania i własne wyobrażenia o szkole, w tym także o nauczycielu. Dziecko, zanim samo zbuduje sobie obraz nauczyciela w swoim umyśle, spotyka się najpierw z obrazem nauczyciela ukazywanym przez rodziców czy też przez media”. To rodzice przez swoje opowieści o szkole, własne wspomnienia, przekazują dziecku elementy, z których buduje ono obraz swojego przyszłego nauczyciela.

Obraz nauczyciela ma wpływ na funkcjonowanie dziecka w szkole. Jeśli ten obraz jest pozytywny, sprzyja motywacji dziecka do aktywnego uczestnictwa w zajęciach.

Na autorytet wychowawcy składają się m.in. cechy jego charakteru i osobowości, talent pedagogiczny, przejawiający się np. w budzeniu zainteresowań i zapału do nauki. Oddziaływanie na ucznia odbywa się na zasadzie interakcji, pod wpływem których kształtują się: określone normy i wzory zachowań; układy pozycji, ról, wzajemnych stosunków; systemy postaw czy potrzeb etc.

Autorytet ujarzmiający, polega na przytłaczaniu uczniów, wymuszaniu bezpieczeństwa i bezwzględnego podporządkowania się wychowanków. Nauczyciele wówczas typu tłumią samodzielność, inicjatywę dziecka. „Narzucanie uczniom gotowych wzorów, sądów i własnych poglądów, skłania ich do zajęcia biernej postawy, wywołuje w nich poczucie braku wiary we własne siły”.

Autorytet wyzwalający polega na pobudzaniu inicjatywy ucznia, pomaganiu mu w kształceniu samodzielności. Nauczyciel skłania uczniów do aktywnej postawy, budzi wiarę we własne siły, rozwijając postawy twórcze zdolne do doskonalenia własnej osobowości.

Dobry nauczyciel to dobra osobowość raczej niż fachowiec…Dobry
nauczyciel edukacji to serdeczny, kompetentny opiekun dzieci. Powinien być kontaktowy, pogodny, czujny i zrównoważony, posiadający osobisty prestiż. Tylko taki nauczyciel może cieszyć się autentycznym autorytetem u swoich uczniów i stanowić dla nich wzór do naśladowania i identyfikacji.

Seneka: "Najmniej działa się tym, co się mówi, więcej tym, co się robi, a najwięcej tym, kim się jest".

Autorytet pedagogiczny jest skierowany ku formacji drugiego człowieka, a nie ku dogadzaniu jego słabościom dla pozyskania sobie „wzięcia”. Łac. Auctoritas oznacza wiarygodność, ważność, postawę pełną godności, powagę, dostojeństwo, wpływ, znaczenie, wzór a także władzę.
Miłość pedagogiczna, oznacza - wyrozumiałą cierpliwość. Nie oznacza - lekceważenia wad wychowanków, lecz wyrozumiałość dla ich słabości. Z tego względu wychowawca nie może być drobiazgowy w swych wymaganiach, przeczulony, impulsywny, niestały. Dążąc do zdobycia autorytetu wychowawczego, trzeba posiąść sztukę panowania nad sobą, nad swoimi ruchami, unikając wszelkiej wybuchowości.
Autorytet wychowawczo twórczy i atrakcyjny - wyzwala inicjatywę do samowychowania, świadomej dyscypliny. Nie wyklucza tym samym autentycznej postawy krytycyzmu, dyskusji i dialogu. Dobry wychowawca musi być wierny sobie samemu.

Wychowawca który pragnie w swoich wychowankach kształtować człowieka mądrego, o dojrzałej osobowości sam powinien w swoim postępowaniu kierować się konkretnymi zasadami i cechować się dojrzałą osobowością.
W pracy z uczniami liczy się "ZASADA WIĘZI EMOCJONALNEJ" tzn. nawiązania i utrzymania z nim bezpośrednio, osobistego, ciepłego kontaktu. Chodzi kontakt niewymuszony - a chciany; o kontakt wyrażający całą godność osoby, również dziecka. "ZASADA POSZANOWANIA OSOBOWOŚCI" tj. dostrzegania i doceniania niepowtarzalnej osobowości, wymagającej szacunku.

Każdy pedagog - wychowawca musi mieć świadomość, ku jakim ideałom prowadzi dzieci czy młodzież, Musi wiedzieć co lub kto dla niego jest ideałem, któremu podporządkowuje życie.
WYCHOWANIE = jeśli chcesz, pomogę Ci ujawnić to co skrywasz (chowasz) w sobie; to odkrywanie w dziecku tego co dobre i stwarzanie im takich warunków, aby to dobro mogło się rozwijać.
Carlson porównał wychowanie do przesiewania piasku z dna strumyka w poszukiwaniu złota: choć ponad 99% przesianego materiału nie jest złotem, jednak aby zdobyć fortunę, trzeba pominąć te 99%, a skoncentrować się na 1%. W wychowaniu musi się stale rozszerzać sfera samodzielności wychowanka, jednak nie ta zwyrodniała w samowoli i w zachciankach, lecz prowadzona w kierunku nadanym przez wychowawcę.
Wychowawca musi sprawować funkcję kontrolną, a jednocześnie wskazywać na te zachowania, które są pożądane i poprawne. Nagradzanie właściwych zachowań działa wzmacniająco. Nie tylko więc należy krytykować negatywne reakcje lecz przede wszystkim wzmacniać te, które się podobają i są akceptowane przez nas.
Wychowawca powinien pomóc dziecku odkryć w sobie pokłady dobra i obudzić w nim gotowość do mądrego wykorzystania swoich talentów.

APEL TWEGO DZIECKA
• Nie psuj mnie, dając mi wszystko o co Cię proszę. Niektórymi prośbami jedynie wystawiam Cię na próbę.
• Nie obawiaj się postępować wobec mnie twardo i zdecydowanie. Ja to wolę, bo to daje mi poczucie bezpieczeństwa.
• Nie pozwól mi ukształtować złych nawyków. Ufam, że Ty mi pomożesz wykryć je w zarodku.
• Nie rób tak, abym czuł się mniejszy niż jestem. To jedynie sprawia że postępuję głupio, aby wydawać się dużym. • Nie karć mnie w obecności innych. Najbardziej mi pomaga gdy mówisz do mnie spokojnie i dyskretnie.
• Nie ochraniaj mnie przed konsekwencjami. Potrzebne mi są również doświadczenia bolesne.
• Nie rób tak, abym swoje pomyłki uważał za grzechy. Zaburza to moje odczucie wartości.
• Nie przejmuj się zbytnio gdy mówię: "Ja Cię nienawidzę". To nie Ciebie nienawidzę, ale Twojej władzy, która mnie niszczy.
• Nie przejmuj się zbytnio moimi małymi dolegliwościami. One jednak przyciągają Twoją uwagę, której potrzebuję. • Nie gderaj. Jeżeli będziesz tak robił, to będę bronił się przez udawanie głupiego.
• Nie dawaj mi pochopnych obietnic, bo czuję się bardzo zawiedzony, gdy ich później nie dotrzymujesz.
• Nie zapominaj, że nie potrafię wyrazić siebie tak dobrze jakbym chciał. Dlatego też niekiedy mijam się z prawdą.
• Nie przesadzaj co do mojej uczciwości. To mnie krępuje i doprowadza do kłamania.
• Nie zmieniaj swych zasad postępowania ze względu na układy. To wywołuje we mnie zamęt i utratę wiary w Ciebie.
• Nie zbywaj mnie gdy stawiam Ci pytania. W przeciwnym wypadku zobaczysz, że przestanę Cię pytać, a informacji poszukam gdzie indziej.
• Nie mów mi, że mój strach i obawy są głupie. One są bardzo realne.
• Nigdy nawet nie sugeruj, że Ty jesteś doskonały i nieomylny. Przeżywam bowiem zbyt wielki wstrząs, gdy widzę, że nie jesteś taki.
• Nigdy nawet nie myśl, że usprawiedliwianie się przede mną jest poniżej Twojej godności. Uczciwe usprawiedliwianie się wzbudza we mnie nadzwyczajną serdeczność ku Tobie
• Nie zapomnij że lubię eksperymentować. Nie zabraniaj mi eksperymentować, gdyż bez tego nie mogę się rozwijać.
• Nie zapomnij, jak szybko rosnę. Jest Ci zapewne trudno dotrzymać mi kroku - ale proszę postaraj się".
*************************
Pytając uczniów o to, kto jest dla nich autorytetem, otrzymywałem bardzo różne, czasami krańcowo odmienne odpowiedzi. Są osoby, które nie wiedziały co to jest autorytet, są takie które wymieniały ulubionych bohaterów filmowych czasem literackich czy postacie powszechnie uznawane za autorytety (np. Jan Paweł II, Józef Piłsudski, itp.) Są też tacy, którzy kojarzą pojęcie autorytetu z osobami które wiele znaczą w ich własnym życiu. Pojawią się wówczas odpowiedzi typu: mój ojciec, wujek, nauczyciel itp. Są też tacy, którzy wzruszą ramionami twierdząc, że samo pytanie jest głupie lub nie na miejscu - nie mają autorytetów, i nam nic do tego. Odmienność odpowiedzi wynika z tego, że pojęcie autorytetu jest bardzo różnie rozumiane.
Termin autorytet pochodzi od łac. Auctoritas, który tłumaczy się jako rada, wola, ważność, powaga moralna, nawet wpływowa osoba. Słownik Wyrazów Obcych określa autorytet jako 1) uznanie u innych, wpływowość, 2) człowiek, doktryna, pismo cieszące się w jakiejś dziedzinie lub opinii pewnych ludzi szczególną powagą. Autorytet jest zawsze relacją między co najmniej dwiema osobami z których jedna budzi uznanie drugiej. Istnieją różne rodzaje autorytetów, które na ogół występują parami.
Autorytet wyzwalający i ujarzmiający i autorytet wewnętrzny i zewnętrzny. Autorytet wyzwalający ma inspirujący i konstruktywny wpływ na postępowanie osób, u których cieszy się uznaniem. Autorytet taki ma szczególne znaczenie w pracy wychowawczej z dziećmi i młodzieżą. Wychowawca darzony takim autorytetem mobilizuje swoich wychowanków do inicjatyw i podejmowania samodzielnych działań, pogłębia poczucie odpowiedzialności za własny rozwój. Autorytet ujarzmiający natomiast wypływa nie z osobistych zalet czy zasług jego nosiciela lecz z wygórowanej ambicji i żądzy władzy. W przypadku wychowawcy czy nauczyciela o takim autorytecie mamy do czynienia z osobą pragnącą bezwzględnie podporządkować sobie wychowanków poprzez stosowany wobec nich przymus zewnętrzny. Cel taki uzyskuje się w wyniku wydawania ambitnych zakazów i nakazów, nieustannej i nużącej perswazji, w której nie ma miejsca na dyskusję i jakikolwiek kompromis.
Dla autorytetu wewnętrznego charakterystycznym jest fakt dobrowolnej uległości innych osób i gotowości do podporządkowania się ze względu na odczuwany podziw i uznanie. Autorytet taki zwykle przypisuje się osobie, której siła wpływa na innych, tkwi nie tyle w jej sposobach postępowania czy stosowanych przez nią technikach oddziaływań ile w jej cechach charakteru i wartościach, jakie uznaje i konsekwentnie realizuje w życiu codziennym. Z autorytetem zewnętrznym mamy do czynienia wówczas, gdy podporządkowanie nie jest dobrowolne. Osoba o takim autorytecie ma moc wywierania wpływu na innych nie tyle dzięki swym osobistym przymiotom, ile zajmowaniu ważnego stanowiska w hierarchii władzy lub pełnieniu funkcji upoważniającej do formalnego podporządkowania sobie innych. Pod tym względem autorytet zewnętrzny jest tożsamy z autorytetem instytucjonalnym, urzędowym lub formalnym.
Autorytet nauczycieli ulega dość znacznym przekształceniom, zwłaszcza w społeczeństwie awansującym kulturalnie. Nauczyciel powinien tak pracować na wyznaczonym stanowisku, dochodzić do takich wyników w swojej pracy, aby mógł przekonać środowisko do uznania własnej osobowości i tym samym do powstania i utrwalenia swego autorytetu zarówno moralnego jak i intelektualnego.
Cechą nauczyciela szczególnie wysoko cenioną przez młodzież jest sprawiedliwość wyrażająca się w równorzędnym traktowaniu wszystkich uczniów. Jest to cecha łatwo obserwowalna w codziennych kontaktach, ujawniająca się przede wszystkim przy ocenianiu. Nauczyciela sprawiedliwego darzy się szacunkiem. Gdy brak mu tej cechy, część uczniów czuje się pokrzywdzona i nie akceptuje nauczyciela.
Z pedagogicznego punktu widzenia najbardziej wskazany i pożądany jest oczywiście autorytet wyzwalający, jak również bardzo do niego podobny autorytet wewnętrzny. Autorytet ujarzmiający- zwłaszcza w ekstremalnej jego postaci – uważany jest za niepożądany i szkodliwy. Niezbyt skuteczny wychowawczo wydaje się też autorytet zewnętrzny. Na ogół uważa się, że zarówno autorytet ujarzmiający jak i zewnętrzny rzadko tylko zasługują na miano autentycznego. Nazwą autorytetu prawdziwego obdarza się autorytet wyzwalający i wewnętrzny. Prawdziwy autorytet oznacza się z reguły dwustronną interakcją. Autorytet nauczyciela umacniają nie tylko wysokie kwalifikacje moralne, ale także życzliwość okazywana młodzieży, ogólne doświadczenie, mądrość życiowa, zrównoważenie emocjonalne. O konieczności gruntownego opanowania przedmiotu nie trzeba nikogo przekonywać. Postawę nauczyciela powinny charakteryzować umiar, ostrożność, rozwaga i powściągliwość w wydawaniu sądów ora tolerancja. Podstawą współdziałania dwóch lub więcej osób jest dialog, obopólne rozumienie, a nade wszystko swobodny udział obu stron. Łączą ich silne więzi nacechowane życzliwością i wyrozumiałością a także więzi w postaci dzielonych wspólnie wartości i norm. Szczególne zobowiązania spoczywają na osobie cieszącej się takim autorytetem. Zobowiązana jest ona do pełnienia funkcji służebnej wobec tych, którym zawdzięcza swój autorytet. Autorytet znawczy lub intelektualny przysługuje osobie, która odznacza się rozległą i gruntowną wiedzą z pewnej dziedziny. Zasługuje na aprobatę nie z powodu atrakcyjnego przekazywania wiedzy, lecz ze względu na treści w nich zawarte, trafne i rzetelne. Osoba o takim autorytecie cieszy się uznaniem również z powodu swych kompetencji zawodowych: wie więcej od innych i jest wiarygodna w tym co mówi i robi.
Najważniejszym z pedagogicznego punktu widzenia jest autorytet moralny osoba o takim autorytecie staje się dla innych wzorem postępowania. na tym polega jej niebywała wręcz siła wywierania wpływu na sposób myślenia i działania innych. Dlatego też wychowawcy i nauczyciele cieszący się autorytetem osobistym u młodzieży są niezastąpionym czynnikiem w ich prawidłowym rozwoju.
Wymienione rodzaje autorytetu nie występują w czystej postaci, najczęściej wzajemnie się uzupełniają. W procesie wychowania młodzieży należy umożliwić ujawnianie się autorytetów. Nie oznacza to, iż autorytet urzędowy i zewnętrzny powinny całkowicie ustąpić miejsca szczególnie pożądanym wychowawczo. Byłoby to niemożliwe choćby ze względu na różne sytuacje wychowawcze.
Rola autorytetu w wychowaniu wydaje się obecnie szczególnie aktualna, pogłębia się bowiem przekonanie jakoby uznawanie autorytetów było przeżytkiem. W wychowaniu zapewniającym młodzieży swobodę i poszanowanie ich praw, uznawanie autorytetów ma znaczącą rolę. Uznawanie autorytetów wiąże się z pewnym ograniczeniem wolności, ale i ukierunkowaniem co zapobiega niepożądanym zachowaniom. Wychowawcy i nauczyciele będący autorytetem dla swoich uczniów mają na nich pozytywny wpływ. Władzy tej młodzież chętnie się podporządkowuje. Jednak nadużycie tej władzy pozbawia wyrobionego autorytetu na który trzeba sobie długo zapracować.
Rola autorytetu w wychowaniu wydaje się bardzo ważna szczególnie w obecnych czasach, gdy nastąpiła dewaluacja pojęcia „autorytet”, stało się ono niemodne, nastąpiło też przewartościowanie historii w związku ze zmianami ustrojowymi – upadły jedne, oficjalne autorytety, pojawiły się inne, zanegowano pewne wartości, a na ich miejscu wyrosły nowe. Wszystko to nie sprzyjało zarówno dyskusji na temat autorytetów, jak i refleksji. Równocześnie w związku z powszechną dostępnością informacji medialnej nasiliło się zjawisko naśladowania pewnych zachowań. Określić je możemy mianem snobizmu, mody, a czasem zachowanie to związane jest z funkcjonowaniem w subkulturach. Ponieważ każdy z nas potrzebuje punktu odniesienia jakim jest autorytet.

http://www.edukacja.edux.pl/p-8029-jak-rozmawiac-z-nastolatkiem.php
http://www.edukacja.edux.pl/p-652-autorytet-i-jego-rola-w-wychowaniu-dzieci.php
http://www.awans.net/strony/nauczanie_poczatkowe/wyderka/wyderka1.html
http://www.profesor.pl/mat/na8/na8_h_polak_030909_1.php?id_m=6576



Główna